۱۳۸۹ شهریور ۲۰, شنبه

عيد فطر


روزه یک سو شد و عید آمد و دل​ها برخاست                     می ز خمخانه به جوش آمد و می باید خواست
نوبه زهدفروشان گران جان بگذشت                                وقت رندی و طرب کردن رندان پیداست
چه ملامت بود آن را که چنین باده خورد                           این چه عیب است بدین بی​خردی وین چه خطاست
باده نوشی که در او روی و ریایی نبود                           بهتر از زهدفروشی که در او روی و ریاست
ما نه رندان ریاییم و حریفان نفاق                                   آن که او عالم سر است بدین حال گواست
فرض ایزد بگذاریم و به کس بد نکنیم                               وان چه گویند روا نیست نگوییم رواست
چه شود گر من و تو چند قدح باده خوریم                           باده از خون رزان است نه از خون شماست
این چه عیب است کز آن عیب خلل خواهد بود                     ور بود نیز چه شد مردم بی​عیب کجاست

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر